17 sierpnia 2023 r. WSA w Warszawie wydał wyrok (sygn. III SA/Wa 583/23) w sprawie spółki, która miała wątpliwości, czy w związku z przeniesieniem na pożyczkodawcę w ramach umowy datio in solutum wierzytelności własnych powinna rozpoznać przychód podatkowy z tego tytułu w wysokości spłacanego zobowiązania (zakładając, że wartość rynkowa tych wierzytelności własnych nie będzie wyższa od wysokości spłacanego zobowiązania). Chciała również wiedzieć, czy będzie uprawniona do rozpoznania kosztu w wysokości wartości nominalnej przenoszonych wierzytelności własnych na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 1, a zastosowania nie znajdzie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Zdaniem sądu, jeżeli ustawodawca wprowadził z jednej strony przepis szczególny referujący do obowiązku rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia m.in. praw majątkowych, a z drugiej – ograniczenie w możliwości rozpoznawania kosztów uzyskania przychodu z tytułu strat wynikających z odpłatnego zbycia wierzytelności, a skutki podatkowe spełnienia świadczenia w formie datio in solutum należy rozpatrywać poprzez pryzmat art. 14a ust. 1 ustawy o CIT, to do transakcji zbycia wierzytelności na podstawie tzw. umowy datio in solutum nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, a tym samym, spółka będzie uprawniona do rozpoznania w kosztach uzyskania przychodu wartości nominalnej przenoszonej wierzytelności na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.