W wyroku z 23 października 2025 r. (sprawa C-232/24) TSUE przyjął, że w przypadku działalności faktoringowej polegającej na sprzedaży wierzytelności, w ramach której faktor zwalnia klienta z czynności windykacji wierzytelności oraz z ryzyka ich nieterminowej spłaty, prowizja za finansowanie (stanowiąca wynagrodzenie za usługę windykacji wierzytelności, której wartość jest tym wyższa, im dłuższy jest termin płatności i im wyższy jest poziom ponoszonego przez faktora ryzyka) oraz opłata manipulacyjna zapłacona przez klienta, stanowią odzwierciedlenie rzeczywistej wartości świadczenia usług objętych zakresem stosowania dyrektywy unijnej. W ocenie TSUE, ww. prowizja i opłata manipulacyjna otrzymane przez faktora w ramach działalności faktoringowej w drodze sprzedaży wierzytelności lub zastawu, stanowią wynagrodzenie za jedną niepodzielną usługę windykacji należności, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.