W wyroku z 27 sierpnia 2024 roku, sygn. akt I FSK 1679/20, NSA zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie TSUE uznając, że jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na postanowienia umowne spółka zagraniczna dysponowała zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Jeśli brak jest możliwości zarządzania, czy jakiegoś władczego oddziaływania zarówno na personel zatrudniony przy wykonywaniu czynności logistycznych (magazynowych), jak również brak jest jakiegokolwiek prawa do władania czy dysponowania infrastrukturą techniczną niezbędną i wykorzystywaną do tego celu, to te okoliczności determinują przyjęcie, że żaden z usługodawców spółki nie stanowi jednocześnie jej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.