Podatkowe podsumowanie tygodnia 22.07 - 29.07.2024

23 lipca 2024 r. w sprawie K 13/20 z wniosku Krajowej Rady Doradców Podatkowych, dotyczącej tajemnicy zawodowej doradcy podatkowego w świetle nowelizacji przepisów Ordynacji podatkowej wprowadzającej przepisy o przekazywaniu informacji o schemacie podatkowym (MDR) Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepisy o schematach podatkowych (art. 86b, 86d, 86e i 86f w związku z art. 86a ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 37 ust. 4 pkt 2 ustawy o doradztwie podatkowym) w zakresie, w jakim tworzą wobec doradców podatkowych objętych tajemnicą zawodową obowiązek przekazywania informacji o schemacie podatkowym oraz nie określają dostatecznie przesłanek i trybu wyłączenia lub zwolnienia z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej są niezgodne z Konstytucją (z art. 2 w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 49 i art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji). W ocenie Trybunału kwestionowane przepisy nie spełniają zasady określoności prawa oraz uniemożliwiają doradcom podatkowym działanie zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto, Trybunał uznał, że przepis nowelizacji z 2018 r. (art. 28 ust. 3) w zakresie, w jakim zobowiązuje promotora, będącego doradcą podatkowym, do przekazania Szefowi KAS informacji o schemacie podatkowym w rozumieniu art. 86a par. 1 pkt 10 Ordynacji podatkowej innym niż schemat podatkowy transgraniczny, który został wdrożony przed wejściem w życie nowelizacji (przed 1 stycznia 2019 r.), jest niezgodny z Konstytucją (z art. 2). W konsekwencji doradcy podatkowi nie będą raportować schematów. Obowiązek ten spadnie na korzystających, czyli podatników.

Trybunał Konstytucyjny: Tajemnica zawodowa doradcy podatkowego w świetle nowelizacji przepisów Ordynacji podatkowej - przekazywanie informacji o schemacie podatkowym (trybunal.gov.pl)

Sprawa K 13/20 (trybunal.gov.pl)

23 lipca 2024 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przedstawił do konsultacji społecznych projekt programu priorytetowego: „Magazyny energii elektrycznej i związana z nimi infrastruktura dla poprawy stabilności polskiej sieci elektroenergetycznej”. Wsparcie będzie kierowane do przedsiębiorców na budowę dużych magazynów energii elektrycznej, o mocy nie mniejszej niż 2 MW i pojemności nie mniejszej niż 4 MWh. Konsultacje potrwają do 6 sierpnia 2024 r.

Ruszyły konsultacje społeczne ws. magazynów energii elektrycznej. W planie budżet 4 mld zł na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego kraju - Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej - Portal Gov.pl (www.gov.pl)

W wykazie prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów opublikowane zostały założenia do ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, wdrażającej dyrektywę 2022/2041 w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej. Zgodnie z założeniami, gdy prognozowany na rok następny wskaźnik cen wynosi co najmniej 105%, ustala się dwa terminy zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz minimalnej stawki godzinowej, tj. od 1 stycznia oraz od 1 lipca. Natomiast, gdy wynosi mniej niż 105% – ustala się jeden termin zmiany (1 stycznia). Zakłada się również uzupełnienie słownika dotychczasowej ustawy o definicje nowych pojęć, wyznaczenie Rady Dialogu Społecznego oraz określenie corocznej procedury ustalania minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz minimalnej stawki godzinowej. 

Projekt ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę - Kancelaria Prezesa Rady Ministrów - Portal Gov.pl (www.gov.pl)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. I FSK 1470/20, uznał, że jeśli spółka w ramach akcji promocyjnych w oparciu np. o indywidualne umowy/oferty zawierane z kontrahentami, na podstawie których udzielane są im rabaty potransakcyjne, wysyła więcej towarów za tę samą kwotę należną, to takie wydanie towarów jest kwalifikowane jako rabat o charakterze zbiorczym, o którym mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. Nie jest możliwe uznanie, że jest to nieodpłatna dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2024 r. (sygn. akt II FSK 1426/21) uznał, że zgodnie z art. 18d ust. 2a ustawy o PIT, koszty opracowania i wytworzenia środka trwałego (linii pilotażowej) nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych. Mogłyby być one zaliczone do takich kosztów jedynie w przypadku, gdyby przedmiotowa linia pilotażowa była wykorzystywana w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej. Natomiast samo wytworzenie takiej linii pilotażowej w ramach działalności badawczo-rozwojowej nie może skutkować dokonywaniem rozliczenia kosztów w postaci odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego środka trwałego. Wynika to z treści art. 18d ust. 2a, jak i art. 18d ust. 3 ustawy o PIT.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2024 r. (sygn. akt II FSK 1428/21) rozwiązał spór dotyczący relacji między przepisem wprowadzającym zwolnienie podatkowe, tj. art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, a przepisami regulującymi obowiązki płatnika co do poboru podatku u źródła. Dana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania mogłaby mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby obowiązek podatkowy, a w konsekwencji także zobowiązanie podatkowe, powstało w Polsce. Tylko wówczas moglibyśmy mówić o ewentualnej kolizji, która umożliwiałaby zastosowanie danej umowy. W sytuacji, kiedy bezsporne jest, że nie powstaje zobowiązanie podatkowe na podstawie konkretnego przepisu (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT) i zastosowanie ma zwolnienie podatkowe, to płatnik nie ma obowiązku pobrania zaliczki, bo zasadą jest, że płatnik wyręcza niejako podatnika co do obowiązku zapłaty zaliczki na poczet podatku, tylko kiedy zobowiązanie powstaje. Skoro płatnik jest podmiotem krajowym, który pobiera zaliczkę na poczet podatku krajowego, to nie ma żadnych obowiązków w stosunku do państwa innego od Polski będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie ma zatem kolizji i nie ma obowiązku pobrania podatku u źródła w oparciu o zapisy danej umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2024 r. (sygn. II FSK 146/22) uznał, że wymienione we wniosku czynności, składające się na usługi organizacji zakupów, powinny być ocenione kompleksowo, co oznacza, że nie można ich traktować jako odrębnych usług, tylko jako zespół działań składających się na usługi organizacji zakupów. Innymi słowy, organ powinien dokonać oceny „usług organizacji zakupów” jako określonego rodzaju usług niematerialnych i ocenić, czy jest to świadczenie o podobnym charakterze w rozumieniu art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, dokonując jednocześnie oceny, czy usługi organizacji zakupów realizują podobny cel gospodarczy, do konkretnego świadczenia wymienionego w tym przepisie. Z wniosku jednoznacznie wynika, że przyjęty model biznesowy to działanie przez wyodrębnione podmioty, które w pełni odpowiadają za proces organizacji zakupów (w ramach którego wykonują różne czynności związane z zaopatrzeniem i zakupami) i co istotne, za wykonanie tych czynności składających się na usługę organizacji zakupów, otrzymują wynagrodzenie. Grupowanie statystyczne usług nie ma znaczenia decydującego dla stosowania art. 15e ustawy o CIT. Ponadto w analizowanej sprawie nie sposób uznać, że usługi organizacji zakupów stanowią usługi doradcze w rozumieniu art. 15e ust. 1 pkt ustawy o CIT.

Na posiedzeniu 26 lipca 2024 r. Sejm przyjął poprawki Senatu do nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z nowelizacją dziennikarze i wydawcy mają prawo ubiegać się o wynagrodzenie za treści wykorzystane przez big techy. Natomiast zgodnie z najważniejszą z poprawek Senatu mediatorem w ewentualnych sporach między wydawcami a platformami internetowymi ma być Urząd Komunikacji Elektronicznej. Nowela trafi teraz do Prezydenta.

Druk nr 406 - Sejm Rzeczypospolitej Polskiej