Podatkowe podsumowanie tygodnia 08.07 - 15.07.2024

Minister Finansów poinformował o rozpoczęciu kolejnego cyklu spotkań, których celem będzie przedyskutowanie kształtu regulacji prawnych i rozwiązań biznesowych prowadzących do uproszczenia systemu KSeF. Spotkania odbywać się będą w formule hybrydowej (stacjonarnie i online). Pierwsze spotkanie odbędzie się 18 lipca 2024 r. o godz. 12.00 i potrwa ok. 2 godzin, a jego przedmiotem będą „Prekonsultacje zmian prawnych w KSeF: uproszczenie systemu i etapy wdrożenia obowiązku”. 

Zgłoszenie na spotkanie i wybór formy uczestnictwa jest możliwe wyłącznie za pośrednictwem formularza online. Na spotkanie stacjonarne zostało przewidzianych 80 miejsc (decyduje kolejność zgłoszeń). Pozostałe osoby mogą wziąć udział w spotkaniu w formule online na platformie MS Teams. Więcej informacji można uzyskać pod adresem: Zapraszamy na kolejne spotkanie „Konsultujemy KSeF” - Ministerstwo Finansów - Portal Gov.pl (www.gov.pl)

5 lipca 2024 r. odbyło się spotkanie Sekretarza Stanu w Ministerstwie Cyfryzacji Dariusza Standerskiego z przedstawicielami jednostek samorządu terytorialnego. Sekretarz Stanu poinformował o przesunięciu terminu wejścia w życie obowiązku stosowania e-Doręczeń z 1 października 2024 roku na 1 stycznia 2025 roku. Oficjalna informacja pojawi się wkrótce w komunikacie Ministra Cyfryzacji, który zostanie opublikowany w Dzienniku Ustaw. Przesunięcie terminu spowodowane jest koniecznością nowelizacji pozwalającej na wprowadzenie okresu przejściowego. Więcej informacji można uzyskać pod adresem: Zapowiedź zmiany terminu obowiązku wdrożenia e-Doręczeń - e-Doręczenia - Portal Gov.pl (www.gov.pl)

9 lipca 2024 roku opublikowano informację o wydaniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinii zabezpieczającej z 19 czerwca 2024 roku (DKP16.8082.1.2024) w zakresie połączeń krajowych spółek. Opinia dotyczy połączenia metodą łączenia udziałów, o której stanowi art. 44a ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. 2023, poz. 120 z późn. zm.). Szef KAS stwierdził, że pomimo iż część realizowanych celów nie przyniesie wymiernych efektów finansowych, to jednak nie budzi wątpliwości, że w dłuższej perspektywie uproszczenie struktury grupy, a przy tym ograniczenie kosztów jej działalności, przełoży się na liczne korzyści ekonomiczne. Ponadto dążenie do ograniczenia kosztów działalności poprzez uproszczenie struktury grupy należy do katalogu działań restrukturyzacyjnych podejmowanych przez rozsądnie działające podmioty, ma pełne uzasadnienie ekonomiczne i nie jest sprzeczne z przepisami ustawy podatkowej. Szef KAS wyjaśnił ponadto, że skoro intencją wspólników jest kontynuowanie działalności prowadzonej przez obie spółki, to zastosowanie połączenia spółek jest działaniem najbardziej adekwatnym. Nie można również stwierdzić, że mamy do czynienia z angażowaniem podmiotów pośredniczących czy też nieuzasadnionym dzieleniem operacji. Ze względu na swoją naturę, planowana czynność, jak każde połączenie spółek, musi być dokonana przez co najmniej dwa podmioty, a udział wszystkich podmiotów jest niezbędny do jej dokonania. 

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lipca 2024 r. (sygn. II FSK 1329/21) stwierdził, że zwolnienie podatkowe, o którym stanowi art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT ma charakter reglamentacyjny i nie może być stosowane szerzej niż wynika to z przepisów. Stan faktyczny, który przedstawiono we wniosku nie uprawniał do poszerzania w jakimkolwiek stopniu tego zwolnienia. Tym samym wypłacany przez urząd miasta na rzecz pracownika zwrot kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2024 r. (sygn. II FSK 1001/23) stwierdził, że pośrednictwo oznacza wyszukiwanie osób, z którymi można zawierać różnego rodzaju umowy i w analizowanej sprawie stan faktyczny dawał podstawy do stwierdzenia, że to miało miejsce. Usługi agencyjne nie są wprost wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT i nie są podobne do usług doradczych, usług badania rynku, czy usług reklamy. Usługi agencyjne stanowią jedno złożone świadczenie, które nie może być sztucznie dzielone na potrzeby zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2024 r. (sygn. II FSK 1400/21) uznał za błędne stanowisko, że otrzymane przez spółkę prowadzącą działalność w SSE środki z FGŚP nie będą stanowiły przychodu w sytuacji, gdy wynagrodzenia pracowników oraz należne od nich składki na ubezpieczenia społeczne w części, w jakiej zostały sfinansowane ze środków pochodzących FGŚP, nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez spółkę. Otrzymane przez spółkę z FGŚP dofinansowanie do wynagrodzeń pracowniczych i składek na ubezpieczenia społeczne (na podstawie ustawy o COVID-19) należy zaliczyć do przychodów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w SSE. Wydatki na wynagrodzenia pracowników oraz należne od nich składki na ubezpieczenia społeczne mają charakter definitywny, zostały niewątpliwe przez spółkę poniesione, a zatem brak jest obiektywnych przesłanek do ich niezaliczenia w poczet kosztów podatkowych. W rezultacie, nie można dokonywać interpretacji, czy dany przychód może być zaliczony do przychodu podatkowego, sięgając niejako „od tyłu”, czyli, wychodząc od kosztu uzyskania przychodu. Wbrew temu co twierdzi spółka niezaliczenie danego wydatku według jej woli do kosztów uzyskania przychodu nie może skutkować tym, że dane przysporzenie nie będzie przychodem. To jest odwrócenie dyrektyw wykładni prawniczych, które powinny być stosowane w tej sprawie. W związku z tym, skoro spółka w SSE prowadzi działalność gospodarczą, to do jej przychodów związanych z tą działalnością zalicza się również te, które otrzymała jako dofinansowanie z FGŚP.

TSUE w wyroku w 11 lipca 2024 r. (sygn. akt C-184/23) stwierdził, że Artykuł 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku) należy interpretować w ten sposób, że odpłatne świadczenia usług pomiędzy osobami należącymi do grupy składającej się z osób prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, uznanej przez państwo członkowskie za jednego podatnika, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (VAT) i to nawet w przypadku, gdy VAT należny lub zapłacony przez odbiorcę tych świadczeń nie może być przedmiotem odliczenia naliczonego VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 lipca 2024 r. (sygn. II FSK 397/24) rozstrzygnął, że brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie uprawnia do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego. Uprawnione jest w tym zakresie odwołanie się do ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zakresie rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych. W konsekwencji zwolnienie z art. 17 ust.1 pkt 47 ustawy o CIT nie obejmuje pomocy publicznej, którą otrzymała spółka ze środków Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji na podstawie zawartej umowy.