Veel bedrijven hebben tegenwoordig kortetermijndoelstellingen voor Scope 3-decarbonisatie, nulverbranding, nul afvalstorting en koolstofarme logistiek. Toch blijft het lastig om vooruitgang buiten hun eigen activiteiten aan te tonen en op te schalen. Het probleem is het ontbreken van praktische mechanismen die ambities vertalen naar dagelijkse operationele en inkoopbeslissingen, zoals hoe duurzame initiatieven en de bijbehorende impact op partners in de waardeketen kunnen worden benut.
Traditionele marktmechanismen zoals CO2-compensatie staan doorgaans buiten de waardeketen van een bedrijf en richten zich uitsluitend op CO2-uitstoot. Ze veranderen niets aan de manier waarop diensten worden geleverd, verminderen geen andere impacten zoals afvalproductie en luchtvervuiling, en verbeteren evenmin de lokale gezondheid en het welzijn. Organisaties zijn daarom steeds vaker op zoek naar oplossingen die de duurzaamheidsprestaties verbeteren, gekoppeld aan hun eigen activiteiten en waardeketen.
Deze casestudy onderzoekt hoe deze kloof in de praktijk kan worden gedicht. Het beschrijft hoe een gestructureerd monitoring-, rapportage- en verificatiesysteem (MRV) is ontwikkeld in de afvalsector, hoe dit de creatie van een monetair CO2-compensatiesysteem mogelijk heeft gemaakt waar dat voorheen niet bestond, en hoe dit heeft geleid tot tastbare waardecreatie.
